قایقران

نوروز یعنی هیچ زمستانی پایدار نیست... .

 

نوروز پیروز.

تو ازادی

در میانه ی ازمون ها و چالش های سهمگین

لبخند بزنی.

و بدان که

خود این بازی را برگزیدی.

و خود

حاکمی

بر تمامی جلوه های این کره ی خاکی.

ما چون دو دریچه روبروی هم

اگاه ز هر بگو مگوی هم

هر روز سلام وپرسش و خنده

هر روز قرار روز اینده

عمر ایینه ی بهشت اما اه....

بیش از شب و روز تیر ودی کوتاه

اکنون دل من شکسته وخسته است

زیرا یکی از این دریچه ها بسته است

نه مهر فسون نه ماه جادو کرد

نفرین به سفر که هرچه کرد او کرد

 

(م.امید)

تو را شاید حکمتی است

بر گزینش انچه پیرامونت رخ می دهد.

صبر پیشه کن و پیش برو

در بهترین طریقی که می شناسی.

انگاه در یک لحظه

حکمتش را در خواهی یافت.

ان چه پیش از تولد

 می دانستی

گم نشده

بلکه پنهانش کرده ای

تا ان گاه که زمان ازمون و

یاد اوری فرا رسد.

و مطمئن باش هرگاه بخواهی

راه های زیبا جالب و عجیبی برای

به دست اوردنش

خواهی یافت.

یک عمر در انتظاری

تا بیابی ان را که درکت کند و

تو را همان گونه که هستی بپذیرد

و عاقبت در میابی

که او از اغاز

خودت بوده ای.

 

 

با انچه در فکرش هستی

چنان زندگی کن

که جایی برای احساسات دردمند نماند.

 

ریچارد باخ

تو را بانو نامیدم

بسیارند از تو بلند تر بلندتر

بسیارند از تو زلالتر زلالتر

بسیارند از تو زیباتر زیباتر

اما بانو تویی از خیابان که می گذری

نگاه کسی را به دنبال نمی کشانی

کسی تاج بلورینت را نمی بیند

کسی بر فرش سرخ زیر پایت نگاهی نمی افکند

و زمانی که پدیدار می شوی

تمامی رودخانه ها به نغمه در می ایند در تن من

زنگ ها اسمان را می لرزاند

و سرودی جهان را پر می کند

تنها تو و من

عشق من

به ان گوش می سپاریم.

 

پابلو نرودا

 

به همان سادگی

که کلاغ سالخورده

با نخستین سوت قطار

سقف واگن متروک را

ترک می گوید

دل

دیگر

در جای خود نیست

به همین سادگی

 

حسین منزوی

در روزهای اخر اسفند

کوچ بنفشه های مهاجر زیباست

در نیمروز روشن اسفند

وقتی بنفشه ها را از سایه های سرد

در اطلس شمیم بهاران

با خاک وریشه

در جعبه های کوچک چوبی

-میهن سیارشان-

در گوشه ی خیابان می اورند

جوی هزار زمزمه در من

می جوشد:

ای کاش... ای کاش ادمی وطنش را

مثل بنفشه ها

(در جعبه های خاک)

یک روز می توانست با خود ببرد هر کجا که می خواست:

در روشنای باران

در افتاب پاک.

(محمدرضا شفیعی کدکنی)

بعد از یونان امپراتوری بزرگ روم آغاز گردید که پنج قرن به طول انجامید . حیات فرهنگی رومی ها در ابتدا تحت تاثیر و نفوذ یونانیان بود و در همه زمینه ها از آنان بهره می گرفت به خصوص موسیقی که از اهمیت فراوانی برخوردار بود . آنها تعلیمات موسیقی را از یونانیات فرا گرفتند . ( حتی تعلیم موسیق به عهده یونانیان بود ) به این طریق موسیقی و سازهای موسیقی یونان در روم رواج پیدا کرد و به دنبال آن موسیقیدانان رومی ( حرفه ای ) به وجود آمدند . از کارهای مهمی که توسط آنها صورت می گرفت اجرای مراسم مذهبی و جشنهای درباری بود . البته موسیقی بیشتر در میهمانی ها و جشن ها به کار می رفت تا در مراسم مذهبی .
قدمت موسیقی در روم به 3000 سال پیش از میلاد می رسد .
در این کشور افراد فقیر به نوازندگی و خوانندگی به طور سیار پرداختند و اولین خنیاگران دوره گرد به وجود آمدند . به طوریکه با سفرکردن از شهری به شهر دیگر و با اجرای نمایشهای خیابانی – نوازندگی – خوانندگی و شعبده بازی موجب سرگرمی مردم می شدند که بعدها با اقتباس از آنها اپرا شکل گرفت .
وقتی که مسیحیت در روم استوار گردید در آنجا عناصری از ملوپه ( آوازی موزون که دکلاماسیون را همراهی می کند ) یونانی و لاتین با تلاوت آیات عبری ( Pslamedic نوعی شعر خوانی آوازگونه ) در هم آمیخت . آواز کلیسایی مسیحی در نتیجه اختلاط موسیقی کنیسه ها ( از راه کلیسای سوریه و حلب ) که سرشار از ظرافتهای تزیینی بود با موسیقی همو فونیک یونانی که گرایشی به خواندن اشعار داستانی داشت پدیدار گشت . گفتنی هست که یونانیان هرآنچه را که از انطباق سیلاب بر نت بدور بود مردود می شمردند و خود را چون موسیقی مجلسی به شدت از کروماتیسم بر حذر می داشتند . این موسیقی به مناسبت اجرای وحدتش با اجرای مراسم مذهبی هرگونه تمایل به توازی را مردود می ساخت . به این سبب به پلان شن ( آواز بدون میزان نزدیک به دکلاماسیون ) معروف گردید .
هم اکنون می توان تاثیر نغمات و کلام یونانی را در اروپای غربی مشاهده نمود . به طوریکه در امپروپریا که متشکل از آیین نماز و نیایش بود و در روزهای بخصوصی اجرا می شد وقتی یک گروه به لاتین آواز می خواند دسته مقابل جواب آنها را به یونانی می داد و نواهای آنها از رنگ و بوی یونانی برخوردار بود . حتی رسالات و اناجیل اربعه که در مس های ایینی پاپ در کلیسای سن پیتر توسط راهبان اجرا می گردید اول به زبان لاتین سپس به زبان یونانی خوانده می شد . اکنون نیز قطعه شعر آللویا که در دیر بارکینگ باقی مانده است متناوب به زبان یونانی و لاتین در مراسم مخصوصی خوانده می شود .
در روم مانند عصر طلائی یونان زمان – زمان پیشرفت و تمدن بود . بیشتر امپراتوران آنها به موسیقی علاقه داشتند و به رشد و گسترش آن کمک بسیار می کردند . اهمیت آن به حدی رسید که بعضی از نمایشها را بدون کلام و فقط با موسیقی اجرا می کردند که به آن پانتومیم گفته می شود .

منبع:تاریخ اجتماعی هنر

در کشور من کوهیست

در سرزمین من رودخانه ایست

با من بیا

شب از کوه بالا می رود گرسنگی با رودخانه سرازیر است

با من بیا

انان که در رنجند کیانند

نمی دانم

اما مردم منند

با من بیا

نمی دانم

اما پیش من می ایند به من می گویند ما رنج می بریم

با من بیا

وبه من می گویند

مردم تو مردم شوربخت تو میان کوه و رود با اندوه و گرسنگی نمی خواهند تنها پیکار کنند

انها در انتظار تواند ای دوست

و تو ای تنها محبوبم

ای دانه ی سرخ و کوچک گندم

پیکار ما دشوار است

زندگی دشوار است

اما تو با من خواهی امد... .

پابلو نرودا